Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2019

Δημοσκόποι ή Καιροσκόποι;




Όλοι θυμόμαστε τις αποτυχημένες δημοσκοπήσεις των προηγουμένων ετών, οι οποίες ανετράπησαν από τα αποτελέσματα των εκλογών. Βέβαια, δημοσκοπήσεις γίνονται κάθε τόσο με διάφορα ερωτήματα. Μερικά ίσως να έχουν ενδιαφέρον. Δίνουν όμως το σωστό αποτέλεσμα; Γιατί εκτός των άσχετων, υπάρχουν και οι... πλακατζήδες που απαντούν επίτηδες άλλα αντί άλλων. Όμως τα ερωτήματα, που αφορούν στις εκλογές, είναι πραγματικά και πολυάριθμα και πολλές φορές χωρίς νόημα. Σας θυμίζω τα περίφημα exit polls, τα οποία στήνονται έξω από τα εκλογικά κέντρα, ώστε να μας πληροφορήσουν περίπου δυό, τρεις ώρες πριν από τα επίσημα αποτελέσματα τι ψηφίσαμε. Τόση δουλειά, τόση προσπάθεια για ένα ελάχιστο, χρονικό διάστημα, που μεσολαβεί μεταξύ των δύο αποτελεσμάτων. Των δημοσκοπικών και των επισήμων. Κι όλα αυτά για ελάχιστο χρόνο! Δηλαδή, η φοράδα όχι μόνο δεν καταδέχεται, αλλά ούτε καν πηγαίνει στο αλώνι για τα περαιτέρω...Αρκεί, σε δουλειά να βρισκόμαστε.
Όμως θέλω να σας τονίσω και κάτι άλλο, το οποίο είναι η αιτία αυτής της επιστολής. Σήμερα μετά τα τελευταία γεγονότα, όσον αφορά τη διάλυση των μικρών, πολιτικών κομμάτων που τα πήρε παραμάζωμα το... ποτάμι και οι παραπόταμοι. Άραγε, μπορούν να μας πουν οι κύριοι δημοσκόποι τι θα γίνουν οι μέχρι τώρα βαρύγδουπες, δημοσκοπικές, εκλογικές μετρήσεις; Να σας το πω, αν και φαντάζομαι, ότι το ξέρετε ήδη. Θα πεταχτούν όλες στα σκουπίδια! Γιατί; Μα γιατί δεν ισχύουν πια! Οπότε φτου κι απ’ την αρχή...
Ακούστε κύριοι δημοσκόποι, σας προτείνω να κάνετε (επειδή το έχετε στο αίμα σας) στο ευρύ κοινό το εξής απλό ερώτημα.
Ποιος νομίζετε ότι είναι πιο χρήσιμος στο κοινωνικό σύνολο, ένας δημοσκόπος ή ένας...φούρναρης; Τότε, να είστε βέβαιοι, ότι θα λάβετε την πρέπουσα απάντηση, ότι δηλαδή ο φούρναρης είναι πιο χρήσιμος, επειδή μας προμηθεύει ψωμάκι ζεστό, τραγανιστό, ενώ ο δημοσκόπος μας δίνει τις περισσότερες φορές... αέρα κοπανιστό!

Αιωνόβιος

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

Χρήστου Λαδά 3




Οδός Χρήστου Λαδά 3

Μια επίσκεψη που κράτησε χρόνια 33


( Αποσπάσματα από το βιβλίο ΄΄Χρήστου Λαδά 3 ΄΄)


Γράφει ο Φράνκ

------------------------------------------------------------------------------------------
Περνώντας από την Έρημη Χρήστου Λαδά, με τα κλειστά μαγαζιά, το καμένο ερείπιο στη γωνία και βλέποντας το ιστορικό κτίριο στον αριθμό 3 κλειστό και εγκαταλειμμένο, σκέφτεσαι... Ήμουν κάποτε εδώ, ήμαστε τότε όλοι εδώ, δουλεύοντας, ξενυχτώντας δίνοντας τα καλύτερά μας χρόνια σε μια δουλειά, που μας έδωσε πίκρες και χαρές, αλλά κυρίως μας χάρισε ανεπανάληπτες εμπειρίες. Γιατί γνωρίσαμε ανθρώπους που σήμερα δεν βρίσκεις. Δεν υπάρχουν, γιατί δεν υπάρχει πλέον η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που τροφοδοτεί την έμπνευση, την ιδέα και την πεποίθηση ότι η δουλειά που κάνεις έχει αντίκρυσμα..



Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο που δόθηκε πριν μερικά χρόνια σε επιλεγμένα άτομα, γιατί αφορά μόνον όσους έζησαν την ατμόσφαιρα των εφημερίδων και περιοδικών της Χρήστου Λαδά και γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα.
Γράφονται μόνον όσα επιτρέπεται να γραφούν. Τα κουτσομπολίστικα δεν ενδιαφέρουν παρά μόνον τους λαϊκιστές που κάνουν την τρίχα καραβόσκοινο...
Το βιβλίο, αρχίζοντας από το υπόγειο με το πιεστήριο και τους πιεστές, που κέρδιζαν χρυσά λεφτά τότε από ένα επάγγελμα σαν το βουλευτικό, δηλαδή από πατέρα σε γιο και προσπερνώντας το υπερυψωμένο ισόγειο με το χρυσωρυχείο των μικρών αγγελιών σταματάει για λίγο στο καφενείο, οι καφέδες του οποίου έκαναν τα στομάχια μας να χορεύουν. Συνεχίζει με το αρχείο και τις χιλιάδες φωτογραφίες που είχε δίπλα το τσιγκογραφείο και ανεβαίνει τους ορόφους έναν-έναν. Α΄όροφος το Βήμα. Β΄όροφος Τα Νέα. Γ΄όροφος Ταχυδρόμος, η ελίτ του συγκροτήματος. Μαζί και ο Οικονομικός Ταχυδρόμος. Δ΄όροφος το τυπογραφείο με τις άγριες φυλές, τους τυπογράφους και τους λινοτύπες. Πολλά λεφτά, μαύρα πνευμόνια, αντιμόνιο γαρ και τέλος η σοφίτα... Με τους διορθωτές...Εκεί ήταν και η ταράτσα γιατί το κτίριο τότε ήταν τετραώροφο...Άλλο τι έγινε μετά.
Ας μείνουμε στο Βήμα και στα Νέα. Τόσες δημοσιογραφικές πένες πέρασαν από εκεί κι όμως ποτέ δεν αναφέρθηκαν στο κλίμα και την ατμόσφαιρα, που ζήσαμε όλοι οι εργαζόμενοι τότε. Υπήρχε βέβαια ένα δέος...Όχι αντίπαλον, αλλά από μέσα. Γιατί άλλο να γράψεις για κάτι, που ζεις και άλλο να θυμίσεις, αυτό που έχεις ζήσει μετά από τόσα χρόνια.
Τα παρακάτω μικρά κομμάτια δίνουν μια γεύση του κλίματος και της εποχής...
Το βιβλίο, όπως αναφέρεται παραπάνω, είναι μόνο για αυτούς που ζήσανε εκείνη την εποχή τα δρώμενα στην Χρήστου Λαδά και είναι αφιερωμένο ειδικά... Στους αφανείς εργάτες του τύπου.


Εκεί προς το τέλος της δεκαετίας του εξήντα...
-----------------------------------------------------------



Πρώτος όροφος το Βήμα...

Περιβάλλον λίγο καταθλιπτικό. Ψηλοτάβανα γραφεία με πόρτες ρουστίκ σε σκούρο καφέ χρώμα και βαριά αύρα. Διευθυντής ο Ανδρέας Δημάκος. Ψηλός, σοβαρός, λιγόλογος, επιβλητικός. Έμοιαζε με πρεσβευτή. Διευθυντής συντάξεως Λέων Καραπαναγιώτης. Πραγματικά ένας, αλλά... Λέων! Εκρηκτικός, απρόβλεπτος, αλλά μορφωμένος και κυρίως Δημοσιογράφος!
Επιτελείο: Χάρης Μπουσμπουρέλης. Όταν δεν μιλούσε, άκουγε κλασσική μουσική και όταν καθυστερούσε η φωτογραφία από το αρχείο άφηνε την γνώριμη κραυγή...<< Φού-τση>> ( Φούτσης επαγγελματίας αρχειοθέτης -ερασιτέχνης πιλότος). Κάποτε ΄΄έδωσε μάχη΄΄ με την ηλίθια λογοκρισία για να πείσει ότι ο Μπρεζίνσκυ δεν είναι Ρώσος, αλλά έχει Πολωνική καταγωγή και είναι σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου Τζόνσον.
Ο Μπουσμπουρέλης με προσφωνούσε Πολωνό και με καλούσε να ακούσουμε μαζί την Πολωνέζα του Φρεντερίκ Σοπέν...
Γιώργος Ρωμαίος. Τον φυλάκισε η χούντα ως... Κινέζο! Είχε φοβερό χιούμορ και μας το χάριζε πάντοτε αγέλαστος.
Νίκος Αλεξίου. Δικηγόρος με άριστη γνώση των γραφειοκρατικών διαδικασιών του υπουργείου Εσωτερικών. Απίστευτα κινητικός, δεν υπήρχε μέρα που να μη βγάλει θέμα. Συλλέκτης των μαργαριταριών του δικτάτορα. ( Ακόμη έχω εκείνο τον παρανοϊκό λόγο από τα εγκαίνια του δορυφορικού σταθμού Θερμοπυλών...)
Δίπλα του ο Μανούσος Πλουμίδης, πολιτικός αναλυτής, ανενεργός τότε λόγω χούντας. Παραδίπλα ο Χρήστος Πάρλας, καλλιτεχνικός συντάκτης και ο Πάνος Λουκάκος. Μαζί τους οι βετεράνοι Στυλιανός Μούσης και Μιχάλης Κυριακίδης.
Στο βάθος αριστερά το ΄΄καφενείο΄΄ με τους ρεπόρτερ νεαρούς τότε:
Νίκος Κακαουνάκης, Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, Μιμή Τουφεξή και ο ψηλός Παπαγεωργόπουλος, που έφυγε στην Αυστραλία. Δίπλα του ο αιώνια καραφλός Νίκος Καμπάνης και μέσα στη θορυβώδη παρέα ο Πρίγκηψ Ευγενίας... Πέτρος Λινάρδος.


Πρώτο γραφείο δεξιά, ο Παύλος Παλαιολόγος. Τα χρονογραφήματά του ήταν μικρά λογοτεχνικά διηγήματα...
Το γραφείο του Χρήστου Λαμπράκη, το πρώτο αριστερά τω εισερχομένω, ήταν εκείνη την εποχή κενό, επειδή η χούντα τον είχε σε περιορισμό.
Όταν γύρισε ο Λαμπράκης στο γραφείο του, τίποτε δεν άλλαξε. Ήταν απλός, απόμακρος σχεδόν διακριτικός. Λίγοι τον γνώριζαν προσωπικά. Οι συνομιλίες του με τον Καραπαναγιώτη ήταν απολαυστικές. Μιλούσαν σε τρεις γλώσσες. Άρχισαν με Αγγλικά, συνέχιζαν με Γαλλικά και ολοκλήρωναν στα Ελληνικά.


Ο Χρήστος Λαμπράκης, ερχόταν στην Χρήστου Λαδά από το σπίτι του στην Αναγνωστοπούλου, είτε εποχούμενος με ένα ταπεινό σκαραβαίο, είτε πεζή μόνος με το σακάκι στον ώμο... Κάποτε ένας νέος θυρωρός τον σταμάτησε στην είσοδο, μη γνωρίζοντάς τον!
Μιλούσε στο τηλέφωνο είτε με την Μαρία Κάλλας, είτε με άλλους ξένους καλλιτέχνες, πολιτικούς, εικαστικούς και άλλους. Δεν απαντούσε ποτέ στους εχθρούς του σε πρώτο πρόσωπο και αυτό ήταν που τους εξαγρίωνε περισσότερο... Σίγουρα έκανε λάθη στις επιλογές στελεχών, εκεί προς το τέλος. Αλλά πως να το κάνουμε, είναι καλό να έχεις αφεντικό ένα μορφωμένο άνθρωπο.
Γενικά το βήμα ήταν από παλιά το πρυτανείο, όσον αφορά τις εφημερίδες. Ένιωθες ότι βρισκόσουν σε μια αίθουσα πανεπιστημίου του τύπου.
Επιφυλλίδες με τους... Κ.Δημαρά, Δ.Μαρωνίτη, Φ.Κακριδή, Β.Ραφαηλίδη, Δ.Φατούρο, που να βρεις σήμερα τέτοιες πένες...
Ανάμεσα στους επισκέπτες, που δύσκολα έπαιρναν την άδεια εισόδου στα άδυτα του πρώτου ορόφου, ήταν ένας γραφικός τύπος. Ο Φανίτσιος, ένας μικροπωλητής, ο μόνος που είχε την άδεια από παλιά από τον πατέρα Λαμπράκη...
Τέλος για όλα και όλους φρόντιζε ο επιλοχίας- Αρχικλητήρας Νίκος Κωβαίος. Αυτός διηύθυνε τη στρατιά των αντεργκράουντ κλητήρων, που έτρεχαν ακατάπαυστα, να προλάβουν τις εντολές του. Υπήρξε αναμφισβήτητα...Βασιλικότερος του Βασιλέως και αυστηρότερος του Σοβιετικού γενικού γραμματέως...



Δεύτερος όροφος Τα Νέα...


Διευθυντής...( Καλά δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει άλλος) Κώστας Νίτσος! Επί εποχής του τα νέα έφτασαν στην απίστευτη κυκλοφορία εκατοντάδων, χιλιάδων φύλλων! Το γραφείο του ήταν γεμάτο από όγκους εφημερίδων, τους οποίους κανείς δεν τολμούσε, να αγγίξει. Ένα τηλέφωνο, ένα πορτατίφ και μια μεγάλη αγάπη. Το θέατρο. Αθυρόστομος, αλλά δίκαιος. Όταν χρειαζόταν τα έλεγε χύμα στους συντάκτες, αλλά δεν θυμάμαι να απέλυσε κανένα. Είχε ένα παλιό εγγλέζικο αμάξι. Του το είχε χαρίσει ο Δημήτριος Λαμπράκης και μ΄ αυτό κυκλοφορούσε τότε...Όταν του είπα, μεσούσης της δικτατορίας, ότι η ασφάλεια ζήτησε από το λογιστήριο, να με απολύσει λόγω καταγωγής του πατέρα μου από Ανατολική χώρα, μου απάντησε... <<Η ασφάλεια να πάει να γ...... Εδώ είναι εφημερίδα!>>
Αρχισυνταξία: Βαρίκας-Πασαλάρης. Βάσος Βαρίκας κριτική βιβλίου, ειδήμων βαθυστόχαστος, αλλά στην όψη ίδιος ο Μπρέζνιεφ! Αν πήγαινε στη Ρωσική πρεσβεία θα πάθαινε συγκοπή ο πρέσβης.
Ο Πασαλάρης καθόταν δυο-τρεις μέρες στην εφημερίδα χωρίς σταματημό. Έβριζε τους λογοκριτές της χούντας, που του άλλαζαν την σελίδα, αλλά μόνον όταν έκλεινε το τηλέφωνο...
Γιώργος Μανιατάκος. Αρχισυντάκτης και συγγραφέας επίσης. Μαζί με τον Αντώνη Ζαχαρόπουλο υπήρξαν οι πιο γρήγορες, δημοσιογραφικές γραφομηχανές!
Ριράϊτερς το ακλόνητο δίδυμο. Ιερίδης-Κυλεκίδης. Τον Ιερίδη τον βρήκα παλιό και όταν έφυγα συνέχιζε να δουλεύει. Πρέπει να δούλεψε συνολικά 50 χρόνια και βάλε! Το ίδιο και ο γελοιογράφος Κώστας Μητρόπουλος,το κοφτερό του μυαλό, ακόμη δουλεύει! Θυμάμαι όταν διορίστηκε πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα το 1970 ο Χένρι Τάσκα, ο Μητρόπουλος τριγύριζε στα γραφεία επαναλαμβάνοντας, Τάσκατάσκατάσκα...
Στο απέναντι γραφείο ο επιθεωρητής Μαιγκρέ μαζί με τον Ζώρζ Σιμενόν. Δηλαδή το άλλο δίδυμο Μαθιουδάκης -Μαθιόπουλος. Αστυνομικοί συντάκτες. Συνήθως βαδίζανε μαζί σκεπτικοί με αναμμένες τις πίπες, αφήνοντας πίσω τους ένα σύννεφο μυστηρίου.
Στο γραφείο δίπλα από τα Τηλέτυπα...Ορφέας Οικονομίδης και πλάι του ο Αντώνης Ζαχαρόπουλος. Δύο δημοσιογράφοι, δύο κόσμοι. Εφημερίδα Πράβδα και πρακτορείο Τάςς ο ένας, Ασσοσιέτεντ πρέςς και Γιουνάϊτεντ πρέςς ο άλλος. Μια απολαυστική κόντρα, με αποφθέγματα του Πούσκιν και του Έλιοτ...
Δίπλα στο γραφείο του Νίτσου ήταν τα γραφεία του Φωκίωνα Δημητριάδη και του Δημήτρη Ψαθά. Ο πρώτος είχε πάρει βραβείο με τη γελοιογραφία, που έδειχνε τον Λένιν ντυμένο άγγελο να λέει στο θεό. <<Ήρθα να οργανώσω και τούτο τον παράδεισο>>. Ο άλλος έπαιρνε καθημερινά βραβεία από τους αναγνώστες. Στο πρώτο γραφείο δεξιά, ο πρύτανης του εκπαιδευτικού ρεπορτάζ Μηνάς Παπάζογλου και απέναντι οι εικαστικοί συντάκτες Κώστας Σταματίου και Γιώργος Πηλιχός.
Παραδίπλα ο Φάνης Κλεάνθης, που έβγαζε μόνος του όλη τη σελίδα των καλλιτεχνικών. Θυμάμαι, τον πήρα τηλέφωνο στο σπίτι. Τον ξύπνησα, για να του πω ότι πέθανε η Κάλλας!

Τμήμα τηλετύπων

Στο βάθος αριστερά, ακούγονταν νυχθημερόν το κροτάλισμα των τηλετύπων, σε ένα μυστήριο γραφείο που έγραφε απ΄ έξω ΄΄Απαγορεύεται η είσοδος εις τους μη έχοντες εργασίαν΄΄.
Εκεί, στην ΄΄αίθουσα επιχειρήσεων΄΄, που είχα την τιμή να υπηρετήσω με διευθυντή της θορυβώδους ορχήστρας τον αείμνηστο Κώστα Τσούγκα, ο οποίος με συμβούλεψε να φοράω ακουστικά, (οι υπόλοιποι τρεις συνάδελφοί μου σχεδόν κουφάθηκαν), υπήρχαν τα βαριά, σιδερένια, θορυβώδη τηλέτυπα,τα τέλεξ,το τηλεφωτογραφικό, παγκόσμιοι χάρτες στους τοίχους, ένα ραδιόφωνο βραχέων και ένα ειδικό μηχάνημα, για να ακούμε τις συχνότητες της αστυνομίας... Τότε εκτός απο το Αθηναϊκό Πρακτορείο, τα τηλέτυπα των ξενόγλωσσων πρακτορείων ειδήσεων, δούλευαν ασύρματα με υψηλές κεραίες στην κορυφή του κτιρίου. Ανά εξάωρο τοποθετούσαμε στους δέκτες τις ανάλογες, τυποποιημένες συχνότητες. Άνοιξη και Φθινόπωρο, οι ηλιακές κηλίδες προκαλούσαν παράσιτα. Τότε λαμβάναμε αντί για γράμματα, αριθμούς. Είχαμε κώδικα και αντικαθιστούσαμε τους αριθμούς με γράμματα, για να τα διαβάσει ο μεταφραστής. Ήταν πραγματικά ένας εφιάλτης, μη τυχόν και χάσουμε τηλεγράφημα... Το τέλεξ και το τηλεφωτογραφικό έστελναν συνέχεια τις ειδήσεις των ανταποκριτών της επαρχίας. Κορυφαίο ήταν το γραφείο Βορείου Ελλάδος με έδρα την Θεσσαλονίκη και αρχηγό τον Δημήτρη Γουσίδη. Θυμάμαι τον ακήρυχτο πόλεμο των τροχαίων, που ήταν και συνεχίζει να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας. Υπήρχαν και ειδικά μαγνητόφωνα, για την εγγραφή των Ελληνικών εκπομπών στα Ευρωπαϊκά κράτη και έτοιμα διαβατήρια για την Μπουμπουλίνας, αν μας έπιανε η χούντα να γράφουμε αυτές τις εκπομπές... Αλλά είπαμε, απαγορεύεται η είσοδος.... Ακόμη και στη χούντα!

Η νυχτερινή βάρδια των τηλετύπων είχε τα καλά της, αλλά είχε και άσκημα πράγματα... Όταν γινόταν ένα ναυάγιο με Ελληνικό πλοίο, λόγω ανύπαρκτης πληροφόρησης ή και λογοκρισίας, μαζεύονταν αξημέρωτα οι μαυροφορεμένες γυναίκες των ναυτικών απ΄ έξω και παρακαλούσαν για μια καλή είδηση... Τότε, τους λέγαμε με σφιγμένη καρδιά τη λέξη ΄΄αγνοούμενοι΄΄, ενώ αυτοί είχαν χαθεί.
Αλλά είχαμε και τα καλά! Όταν ο διαστημικός σταθμός της NASA Σκάυλαμπ επρόκειτο να συντριβεί στη γη, μια υστερική Αμερικάνα που έμενε στην Αθήνα στο Χίλτον, μας πήρε τηλέφωνο για να τη βεβαιώσουμε, ότι ο σταθμός δεν θα πέσει στο ξενοδοχείο της. Τότε ο αείμνηστος Ζαχαρόπουλος της είπε να μην ανησυχεί, διότι δήθεν ο Σκάυλαμπ είχε ήδη πέσει στον Ειρηνικό. Οπότε ο υπεύθυνος του Χίλτον, μας έκανε δώρο ένα γεύμα στο ξενοδοχείο!

Δίπλα στα τηλέτυπα υπήρχε η αθλητική εφημερίδα ΄΄Ομάδα΄΄ που τα λέει όλα! Διευθυντής ο Βανδώρος. Αθλητικοί συντάκτες Χαραλαμπίδης, Μότσιας, Αρκουλής, Σγουρδαίος και πολλοί άλλοι, ακόμη και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Από εκεί ξεκίνησε.
Ο Δημήτρης Τσαϊλάς υπήρξε ο πρώτος αεροπορικός συντάκτης, αλλά και φίλος του Αλέξανδρου Ωνάση. Κάποτε με προσκάλεσε για μια πτήση με ανεμόπτερο. Μόνο που το σκέπτομαι ζαλίζομαι...
Υπήρχε όμως και ο ανεπανάληπτος, Τάκης Αγκαβανάκης. Ο άνθρωπος της νύχτας. Γραφείο με δέκα τηλέφωνα, σε διαρκή λειτουργία. Αστυνομία, τροχαία, πυροσβεστική, νοσοκομεία όλα μαζί και χωριστά. Μαζί ακούγαμε τις συχνότητες της αστυνομίας. Εκείνος όμως είχε πάντα μαζί του και ένα μικρό, πονηρό ραδιοφωνάκι, από το οποίο άκουγε τις απαγορευμένες συχνότητες. Γύρω του αναμμένα δύο με τρία τσιγάρα. Κάτω σβησμένα άπειρα...Σκηνές από την ταινία ‘’Πρώτη σελίδα’’.
<< - Έλα αδελφή, ο Αγκαβανάκης είμαι. Τι έγινε με το τροχαίο; Κάνε μου τη χάρη και μάθε το όνομα... Μη φοβάσαι δεν θα το πω πουθενά>>! Είχε ένα παλιό, Ρενώ κατρέλ και μόλις γινόταν κάτι στην Αθήνα, πήγαινε βολίδα στο σημείο για να μη χάσει την είδηση...
Το Βήμα τυπωνόταν στις δύο το πρωί, ενώ τα Νέα στις έξι το ξημέρωμα.
Εκεί λοιπόν γύρω στις δύο και ενώ τα γραφεία στα Νέα είχαν αδειάσει, περιμένοντας τους πρωινούς συντάκτες, που θα έρχονταν στις 4 το πρωί, για το κλείσιμο πρώτης και τελευταίας σελίδας και ενώ ακουγόταν μόνο το κροτάλισμα των τηλετύπων... Περιμέναμε το σύνθημα.... ΄΄ Έβαλεεεε΄΄. Τότε το κτίριο είχε ένα μικρό κραδασμό, σαν σεισμό. Είχε βάλει μπρος το πιεστήριο. Το καράβι της καθημερινής ενημέρωσης, ξεκίναγε. Τότε κατεβαίναμε κάτω στα αμπάρια και παίρναμε φύλλα! Φρέσκες, ζεστές ειδήσεις. Διαβάζαμε το βήμα και το πρωί στις έξι ακούγαμε το δεύτερο σύνθημα, που αφορούσε το τύπωμα των Νέων... Αυτές οι στιγμές παρ΄ όλη την κούραση από το ξενύχτι και τη δουλειά, ήταν βάλσαμο και επιβράβευση των κόπων όλων των εργαζομένων στην εφημερίδα.

Υψίστη ακμή, αρχή παρακμής... Για να τα λέμε όλα, ή σχεδόν όλα. Θυμάμαι αρκετά χρόνια αργότερα το φιάσκο με το νερό του Καματερού...Ενώ ο αξέχαστος ΄΄αντάρτης΄΄ συντάκτης Γιώργος Κοντοβάς ήταν ίσως ο μόνος που τα είπε χύμα στον Καψή. (Στην παλιά μου γειτονιά οι κυριούλες με ευγνωμονούσαν! Επειδή τους έσωσα, με το αθάνατο νερό!)
Θυμάμαι τις προσφορές με τα κιλίμια-χαλιά από το... Ακριλιστάν!
Το χρηματιστήριο, με έναν ανεκδιήγητο, νεόπλουτο μάνατζερ, που ουσιαστικά αποσυντόνισε τον ΔΟΛ οδηγώντας τον σε ένα καταστροφικό παιχνίδι...
Και βέβαια τον επερχόμενο τυφώνα ΄΄ Ψυχάρη΄΄ με τα δάνεια αέρα-πατέρα... Αλλά και την απορία όλων. Πού είναι οι κληρονόμοι; Ουσιαστικά η πρώτη βολή στον οργανισμό επήλθε με την αποχώρηση του Λέοντα Καραπαναγιώτη και η χαριστική, με το θάνατο του Χρήστου Λαμπράκη...

Αλλά αυτά δεν επισκιάζουν, ούτε κάτ΄ελάχιστον, τα χρόνια που ζήσαμε στο ιστορικό κτίριο της Χρήστου Λαδά. Όπως δεν θα ξεχάσω την πιο σημαντική είδηση, μετά την εισβολή στην Κύπρο! ( Όπου θεωρούμενος, νομικά, ως αλλοδαπός, άρα αστράτευτος έμεινα ΄΄έγκλειστος΄΄ στα τηλέτυπα μια εβδομάδα, επειδή οι άλλοι συνάδελφοι είχαν επιστρατευτεί. Τότε είχα στο τμήμα δίπλα μου άγρυπνο το επιτελείο με παρόντα τον ίδιο τον Χρήστο Λαμπράκη, που ξενυχτούσε μαζί μας...) Ήταν εκείνο το ξημέρωμα της 10ης Νοεμβρίου του ’89, όταν ξύπνησα τον υπεύθυνο ύλης μέσα στα άγρια χαράματα..<<Ελπίζω να πρόκειται για κάτι σοβαρό>>, μου είπε.
<< Μόλις έπεσε το τείχος του Βερολίνου! >> Την ίδια μέρα, τα Νέα ήταν τα μόνα, που έβγαλαν παράρτημα! Το οποίο ήταν και το τελευταίο στην ιστορία τους...
Τέτοιες στιγμές θέλω να θυμάμαι, γιατί είναι αυτές που έδιναν νόημα σ΄ αυτό που κάναμε όλοι μαζί οι εργαζόμενοι, στον τύπο...Γι΄ αυτό, όταν περνάω από την Χρήστου Λαδά 3 βλέπω μπροστά μου όλες αυτές τις εικόνες μιας εποχής που χάθηκε οριστικά...

------------------------------------------------------------------------------------------
Έτσι, αναπόφευκτα συγκρίνοντας το κλίμα και την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής με τη σημερινή διάδοχη κατάσταση, (εξαιρουμένων των εργαζομένων στην εφοπλιστική γαλέρα), είναι σαν να συγκρίνει κανείς τον Ατλαντικό με τη στέρνα του Εθνικού κήπου...
------------------------------------------------------------------------------------------
Φ.Κ.



Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

Το Ελντοράντο του Ελληνικού δημόσιου σας περιμένει... Βούρ!



Πικρός καφές για όσους δεν μπορούν να διοριστούν στο ΄΄Ελντοράντο΄΄ του Ελληνικού Δημόσιου...

‘’ Ξεύρεις την χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα και κοκκινίζει η σταφυλή και θάλλει η ελαία’’. Έγραφε ο Γ.Βλάχος το 1900. Έ...λοιπόν σ΄αυτή την χώρα υπάρχει σήμερα κάτι που ανθεί και αποτελεί το όνειρο του κάθε πολίτη. Αυτό ονομάζεται διορισμός στο δημόσιο. Είναι το
΄΄ Ελντοράντο΄΄ του πτωχού. Είναι το όνειρο του μέτριου. Είναι το ασημένιο δισκοπότηρο του κλήρου. Είναι το σύμπαν του κομματόσκυλου. Είναι το τζόκερ του κρατικοδίαιτου συνδικαλιστή.
Το Ελληνικό δημόσιο είναι η στοργική μάνα που αγκαλιάζει τα παιδιά της και δεν αφήνει κανένα να της τα πάρει. ΄΄Συνταξιούχος΄΄ άμα τη προσλήψει! Διότι η μονιμότητα είναι χαλύβδινη, γρανιτένια, συμπαγής! Η δε επακολουθούσα σύνταξη, είναι ακλόνητη, απαραβίαστη υπάρχει και θα υπάρχει στο διηνεκές... ( Όπου είναι δυνατόν, ανθυπολοχαγός την δεκαετία του 20 υπηρετήσας για ένα χρόνο και καθαιρεθείς από το κίνημα Πάγκαλου, να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα. Η δε σύνταξή του μετά θάνατον, να μεταβιβαστεί σε γυναίκα και άγαμες θυγατέρες μέχρι το τέλος του εικοστού αιώνα! )
Είναι τόση η δύναμη της μονιμότητας που μπορεί να συγκροτήσει ακόμη και σύλλογο ΄΄απομακρυνθέντων επιόρκων εργαζομένων στο δημόσιο΄΄. Δεν θα απολυθείς ποτέ!Ακόμη και αν εξυβρίσεις: Τον διευθυντή σου,τα θεία σου, την θεία σου, το ίδιο το κράτος που σε ταΐζει! Δεν θα παραιτηθείς ποτέ. Μόνο ο θάνατος θα σε χωρίσει από την μεγάλη αγκαλιά του κράτους. Αλλά ακόμη και τότε, ενώ έζησες δημοσία δαπάνη, μπορεί να κηδευτείς δημοσία δαπάνη! Το παράδοξο είναι ότι στο Ελληνικό δημόσιο, όπως και στην φυσική, κυριαρχεί ο νόμος της απροσδιοριστίας! Έτσι όπως είναι αδύνατον να προσδιορίσουμε με ακρίβεια τη θέση και την ταχύτητα ενός σωματιδίου στο σύμπαν, είναι επίσης αδύνατον να υπολογίζουμε την θέση και την ταχύτητα ανόδου στην καριέρα ενός δημόσιου υπαλλήλου στο μικρο-σύμπαν του Ελληνικού κράτους!
Επομένως είναι δυνατόν μια καθαρίστρια του δημοσίου να βρεθεί στην κόλαση και να πάει φυλακή, ενώ μια άλλη καθαρίστρια διορισμένη στο δημόσιο να βρεθεί στον παράδεισο και να γίνει υπουργός!
Γιατί το δημόσιο ενώ αποτελεί σανίδα σωτηρίας στον ωκεανό της ανεργίας, είναι συγχρόνως και πεδίο εκτόξευσης φιλοδοξίας για τα παιδιά του κομματικού σωλήνα. Γιατί το δημόσιο είναι το μόνο που δίνει αναδρομικά! Αλήθεια υπάρχει περίπτωση ο ιδιωτικός τομέας να δώσει ποτέ αναδρομικά στους εργαζομένους του;) Αστειεύεστε...Θέλετε να μείνουμε χωρίς ψωμί! Καθώς θα γκρεμιστούν όλοι οι φούρνοι της επικράτειας...
Γι΄αυτό μια πανέμορφη κοπέλα με πτυχίο πήρε την περιζήτητη θέση σε δημοτικό νεκροταφείο για να πλένει οστά! Γι΄αυτό κάποιος χωρίς ιδιαίτερες σπουδές που διορίστηκε ως σκουπιδιάρης μπορεί προαχθεί ιεροκρυφίως σε υπάλληλο και κρατικοδίαιτο συνδικαλιστή με θέση γραφείου. Χιλιάδες χιλιάδων πολίτες ονειρεύονται το Ελντοράντο του Ελληνικού δημόσιου. Επειδή πέρα από την όαση της οποιασδήποτε δημόσιας θέσης,( μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει πληρώνεσαι, με τηλεφωνικές ασθένειες, αργίες και απεργίες για ψύλλου πήδημα), υπάρχει η θανατηφόρα έρημος του ιδιωτικού τομέα. Η έρημος του τρεις και εξήντα. Η έρημος που ανά πάσα στιγμή απολύει, καταλύει, διαλύει... Ο ελεύθερος επαγγελματίας είναι αυτός που συνεχίζει αυτό που έκαναν οι μακρινοί μας πρόγονοι. Κυνηγός τροφοσυλλέκτης. Πρέπει να τρέξει ολημερίς κι΄ολονυχτίς. Είναι υποχρεωμένος να συντηρήσει εκτός από τον εαυτό του και το Ελληνικό δημόσιο, πληρώνοντας δυσβάσταχτους φόρους.
Ποιος θα μετατρέψει αυτή την έρημο σε εύφορο έδαφος; Ο Ολλανδός επενδυτής στη βόρεια Ελλάδα που δεν μπορεί να πάρει φορολογική ενημερότητα για χρέος 00,3 λεπτά του ευρώ; Γιατί ναι έγινε και αυτό!
Εδώ είναι δημόσιο δεν είναι παίξε-γέλασε. Οι πάλαι ποτέ ανθούσες Ελληνικές Βιομηχανίες του 60΄ και 70΄ εξαφανίστηκαν μόλις ανακατεύτηκε το δημόσιο στη λειτουργία τους. Δεκαεπτά δις το χρόνο κοστίζει σήμερα στους φορολογούμενους το αδηφάγο δημόσιο! Ενώ οι δημόσιοι υπάλληλοι αυξήθηκαν τα δύο τελευταία χρόνια κατά είκοσι χιλιάδες... Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά πόσες εκατοντάδες χιλιάδες είναι η δημόσιοι υπάλληλοι σήμερα. Από αυτούς ένα μικρό ποσοστό είναι πράγματι ευσυνείδητοι και δουλεύουν, αλλά αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό και δεν σώζουν τα προσχήματα για τους συναδέλφους τους.
Μετά από όλα αυτά μην καθυστερείτε... Μπορείτε με λίγη τύχη να διοριστείτε και μάλιστα με τίτλο. Λόρδος σφραγιδοφύλαξ του δημοσίου!Σε όποια ηλικία και αν βρίσκεστε νεόκοποι κομματικοί αλλά κυρίως παλαιοκομματικοί, κάντε μια αιτησούλα για πρόσληψη στον άγιο Παντελεήμονα του Ελληνικού δημόσιου προλαβαίνετε...Πάντα υπάρχει χώρος. Πάντα υπάρχει χρόνος. Πάντα υπάρχει τρόπος. Εκλογές έρχονται. Το Ελληνικό Ελντοράντο σας περιμένει... Βουρ!

Φράνκ

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018

Αρκετά κύριε Κουρουμπλή...


            Αρκετά κύριε Κουρουμπλή,Έχουμε ανεχθεί πολλά.Λόγω της πάθησής σας υπάρχει μια ασυλία στα μέχρι τώρα πεπραγμένα, αλλά και στα λεγόμενά σας, η οποία πρέπει να πάρει τέλος. Να μη τα απορυθμίσω γιατί είναι σε όλους γνωστά. Όμως αυτή η τελευταία δήλωση ότι δηλαδή: ''Για την τραγωδία στο Μάτι, συνεργάστηκε το σύμπαν και ο φθόνος και το κακό μάτι στην κυβέρνησή μας'' Έ... αυτό ξεπερνάει κάθε όριο...
Δρόμο κύριε...Πάρτε δρόμο και αν δεν το καταλάβατε  Ούστ...

Αιωνόβιος

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018

Άλλη μια αργία για τους δημόσιους υπαλλήλους της ΕΡΤ


Διαβάζοντας το ''μανιφέστο'' της παγκοσμίως άγνωστης ΠΟΣΠΕΡΤ
ότι δηλαδή. '' Δεν θα είναι αργία για την ΕΡΤ ο επικείμενος εορτασμός της τοπικής θρησκευτικής εορτής της Αγίας Παρασκευής, λόγω των γεγονότων στο Μάτι ''. Έτσι λοιπόν μάθαμε ότι υπάρχει άλλη μία αργία στο παλμαρέ των δημοσίων υπαλλήλων του συνδρομητικού καναλιού της ΕΡΤ, το οποίο πληρώνουμε χωρίς να το βλέπουμε.
Απλά να θυμίσουμε ότι οι συνδικαλιστές αυτής της συντεχνίας έχουν μόνιμη αργία, γιατί ουσιαστικά δεν δουλεύουν ενώ πληρώνονται! Οι ανακοινώσεις αυτές όμως πολύ φοβάμαι ότι θα χρεωθούν σε εμάς τους αναγκαστικούς συνδρομητές ως...υπερωρία!

   

             Αιωνόβιος


Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Μπούλινγκ στο Μπούλινγκ!


 Στο καθολικό σχολείο που πήγαινα στα Πατήσια δεν υπήρχε μπούλινγκ μεταξύ των μαθητών. Το εφάρμοζαν οι καθηγητές και κυρίως οι ρασοφόροι στα παιδιά... Το ξύλο έπεφτε αμείλικτα χωρίς εξαιρέσεις σε όλους. Άλλοι καιροί θα μου πείτε... Σύμφωνοι, αλλά τώρα που μεγάλωσα και τα σκέφτομαι όλα αυτά, ίσως αυτοί οι δάσκαλοι να ήθελαν ψυχίατρο! Το ίδιο συνέβαινε σε όλα σχεδόν τα σχολεία της δεκαετίας του πενήντα και του εξήντα. Στην επαρχία είδα σε μια εκδρομή στο Ναύπλιο είδα κάτι χειρότερο...Είδα τα κουρεμένα παιδιά των δημοσίων σχολείων που φορούσαν το καπέλο με την κουκουβάγια. Όμως θέλω να πω και κάτι άλλο. Στο τελευταίο σχολείο που φοίτησα, όταν επιτέλους έφυγα από το ''κολαστήριο'' των Πατησίων, συνέβαινε το εξής: Όταν ένα αδύναμο παιδί υφίστατο βία από τους διάφορους ''μάγκες'' τότε τα άλλα παιδιά, χωρίς άλλη συζήτηση, έπιαναν τον ''μάγκα'' και τον έκαναν τόπι στο ξύλο! Έτσι απλά χωρίς μα και μου... Υπήρχε δηλαδή ένας άγραφος νόμος ο οποίος εφαρμοζόταν άμεσα. ''Άνευ Θείου και Φωσφόρου'' . Έτσι τον λέγαμε...
Αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε να τον εφαρμόσουν σήμερα στα σχολεία τα παιδιά; Βία θα μου πείτε είναι και αυτή. Ναι αλλά όμως έχει αποτέλεσμα σας το λέει ένας παλιός που εκτός των άλλων γαλουχήθηκε και με το περίφημο...''Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος''...Μετά ήρθαν οι ψυχολόγοι και μπλά...μπλά... μπλά...

Αιωνόβιος 

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018



Οι ''υπόγειες συνδικαλιστικές δυνάμεις''


Στα ''ψιλά'' φαίνεται ότι πέρασε η τελευταία στάση εργασίας των συνδικαλιστών του μετρό... Προσέξτε την ώρα και την ημέρα. Από τις 11 το βράδυ μέχρι τις δύο το πρωί της Παρασκευής! Επρόκειτο για την έξοδο χιλιάδων επιβατών που ήθελαν να ξεσκάσουν από τον φόρτο της εβδομάδας και κυρίως να μη πέσουν στα ''νύχια'' των οπαδών του μεγάλου οδηγητή και πυροτεχνουργού στο νέο ''Κούγκι'' του... Κοσμοκαλόγερου... ''Σαμουήλ'' Λυμπερόπουλου. Τουτέστιν δεν έχουν να πληρώσουν ταξί και μάλιστα με διπλή ταρίφα! ( Ως γνωστόν κάποτε η διπλή ταρίφα άρχιζε στις μία μετά τα μεσάνυχτα και τελείωνε στις επτά το πρωί. Οι ενδιαφερόμενοι πονηρά σκεπτόμενοι την έχουν αλλάξει, από τις δώδεκα το βράδυ έως το ξημέρωμα στις έξη.)
Έτσι λοιπόν ο κοσμάκης βρέθηκε μεταξύ δύο συμπληγάδων, που λειτουργούν συνεχώς εις βάρος του. Επομένως οι περισσότεροι στερήθηκαν την εναπομένουσα έξοδο της Παρασκευής.
Τι να κάνουμε έτσι είναι η ζωή στην ''Ψωροκώσταινα'' του 2018.
Ας είναι καλά οι καλοβολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι του μετρό και όχι μόνον. Ως γνωστόν όποιος διορίζεται στο δημόσιο, είναι εν δυνάμει ''συνταξιούχος'' αφού κανείς δεν μπορεί να τον απολύσει! Οπότε μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει θα έχει είτε σαν εργαζόμενος είτε σαν συνταξιοδοτούμενος μόνιμο και ακράδαντο μισθό και μάλιστα χωρίς να υπολογιστούν οι απεργίες του!
Ένα τελευταίο ''φιρμάνι'' των ηλεκτροδηγών του μετρό μιλάει για...αραίωση των καλοκαιρινών δρομολογίων για να...ρυθμιστούν οι άδειες! Καταλάβατε; Δηλαδή τελικά το μετρό έγινε για να εξυπηρετηθούν οι οδηγοί των συρμών και όχι οι επιβάτες!
Έπονται νέες στάσεις εργασίας... Ζήτω το έθνος! Ζήτωσαν οι ''υπόγειες'' συνδικαλιστικές δυνάμεις!

Αιωνόβιος